Succesverhaal – Nel van Amerongen

12 november 2026

Oprichter van ACTAsia Nederland

Psycholoog Nel van Amerongen is vanaf het allereerste begin bij ACTAsia betrokken. Ze hielp Pei Su in 2006 de organisatie van de grond te krijgen, richtte in 2007 de Nederlandse afdeling van ACTAsia op en steunt het werk sindsdien onafgebroken.

Van een Nederlandse boerderij naar een levenslange missie

Nel van Amerongen groeide op op een kleine familieboerderij op het Nederlandse platteland. Tegenwoordig omschrijft ze zichzelf met een glimlach als “zilvervos” en werkt ze als psycholoog. Al op jonge leeftijd wist ze wat haar levensmissie was: opkomen voor de kwetsbaarsten in de samenleving, of het nu om ouderen, kinderen of het milieu ging, en bovenal voor dieren, die zelf geen stem hebben.

Als tiener werd ze wat zij een compassievolle consument noemt. Ze stopte met vlees eten, gebruikte uitsluitend dierproefvrije make-up en droeg geen dierenhuiden. Ze deed vrijwilligerswerk in dierenasielen en zamelde met haar klasgenoten geld in voor goede doelen.

Nel weet precies wat haar drijft. “Ik wil niet gezien worden als de gekke kattenvrouw,” zegt ze. Haar inzet komt voort uit een diep gevoel van moreel onrecht. “Dieren zijn er niet om gebruikt en misbruikt te worden voor onze voorkeuren op het gebied van eten, mode, schoonheid of vermaak.”

Kennismaking met Pei

Nel leerde Pei in de jaren negentig kennen, toen ze allebei werkten voor de World Society for the Protection of Animals (WSPA). Pei werkte op het hoofdkantoor in Londen; Nel begon als vrijwilliger en werd later regiomanager van WSPA in Nederland.

Al toen viel Pei’s manier van denken op. Ze betoogde dat een imperialistische, projectmatige benadering van dierenbescherming weinig effect had en zelfs averechts kon werken. Nel herinnert zich hoe internationale druk tegen het eten van honden in Zuid-Korea juist leidde tot een stijging van de consumptie van hondenvlees, omdat de lokale bevolking in de bres sprong voor wat zij als een eigen traditie zag. Campagnes pakten destijds het ene probleem na het andere aan, van dansende beren tot het eten van honden. “Als je het ene vuurtje had geblust, laaide het volgende alweer op.”

In 2005 nam Nel deel aan de Pioneer-training die Pei in Italië organiseerde. Die training gaf mensen van basisorganisaties in heel Azië de vaardigheden om van binnenuit verandering in hun eigen samenleving teweeg te brengen. “Naar mijn mening en ervaring was die empowerment de manier om blijvende verandering te bereiken,” zegt ze.

Begin 2006 vertrok Nel bij WSPA en verhuisde ze met haar man Fred naar Singapore, met de wens hun horizon te verbreden op onbekend terrein. In diezelfde periode vroeg Pei haar om als vrijwilliger voor communicatie en fondsenwerving mee te doen met de nieuwe start-up, ACTAsia. Nel zei ja, en twintig jaar later verdeelt ze haar tijd nog altijd tussen ACTAsia en haar andere werk.

ACTAsia opbouwen in Nederland

In 2007 richtte Nel de Nederlandse afdeling van ACTAsia op. Ze bouwde vanaf nul een achterban op en maakte, met hulp van haar professionele netwerk, een website, promotiemateriaal, updates voor sociale media, campagnerapporten en fondsenwervingsvoorstellen. Ze zat in het bestuur van de Nederlandse afdeling en stelt de jaarlijkse financiële overzichten op voor de Nederlandse donateurs.

Ze deed dit met de hulp van mensen die belangeloos hun tijd gaven. 

Dat vroege fundament is vandaag de dag nog altijd zichtbaar. Voor zo’n klein land behoort Nederland nog steeds tot de gulste achterbannen van ACTAsia.

Achter het bureau vandaan

Toen Nel rond 2013 met ACTAsia naar China reisde, werkte ze al tientallen jaren voor dierenwelzijn: als tiener maakte ze kooien schoon in het dierenasiel bij haar in de buurt, ze reed op een dierenambulance en uiteindelijk leidde ze het werk van WSPA in Nederland, “veilig, vanachter mijn bureau,” zoals ze het zelf verwoordde. De humane-educatietour van ACTAsia was haar kans om “het veld” in te gaan en met eigen ogen te zien waar het werk om draaide. Ze schreef op wat ze zag.

Samen met lokale vrijwilligers en een tolk begon Nel bij een groothandelsmarkt voor bont in Guangzhou. Rijen winkels, verspreid over twee verdiepingen, behangen met talloze pelzen van vossen, nertsen, konijnen en wasbeerhonden: “de grootste hoeveelheid huiden van dode dieren die ik ooit heb gezien.” De verkopers hadden geen idee dat iemand daar bezwaar tegen kon hebben en spraken daarom vrijuit over kwaliteit en herkomst, honden- en kattenbont inbegrepen. Een van hen vertelde haar, bijna trots, dat zijn hondenbont “echte Duitse herder” en “echte golden retriever” was, afkomstig uit de noordelijke provincies van China en over de hele wereld verkocht.

Daarna volgde de dierenmarkt. Puppy’s, honden en kittens zaten de hele dag in draadkooien, terwijl de temperatuur in de schaduw opliep tot boven de 35°C. De meeste waren lusteloos, ondervoed of gewond, en sommige waren al dood. Bij één kraam had de eigenaar zijn zaak gesloten en zijn dieren achtergelaten; een uitgemergeld katje probeerde in zijn waterbak te klimmen, maar die bleek leeg. “We konden alleen wat water geven,” schreef Nel. De verkopers kregen elk weekend “verse aanvoer”, en een lokale vrijwilliger legde uit dat dieren die hun schattige fase ontgroeid waren in de vuilnisbak of in het slachthuis belandden. “Het maakte me bewust van de omvang van de dierenmishandeling en van de onwetendheid.”

De laatste stop kwam toevallig op hun pad. Op weg naar een vogelmarkt liep de groep langs een gebouw waaruit hondengejank klonk en waar haastig de gordijnen werden dichtgetrokken. De vrijwilliger vermoedde een illegaal slachthuis en belde de politie. Tegen de tijd dat de agenten naar binnen gingen, was het bloed al weggespoeld, maar een hamer en een bijl lagen er nog als stille getuigen. In een hoek stonden stapels piepkleine kooitjes, zo volgepropt dat de honden erin nauwelijks konden ademen. Ze verkeerden in zo’n diepe shock dat ze volkomen stil waren. Veel van hen droegen nog hun halsband: gestolen huisdieren, die aan het eind van de dag door hun families gemist zouden worden. De politie nam de slager mee voor verhoor, en al snel werd de situatie te gevaarlijk voor de groep om te blijven.

“De wanhoop en angst in de ogen van die honden achtervolgen me ’s nachts nog steeds, net als het feit dat we ze niet konden redden,” schreef Nel destijds. Ruim tien jaar later staat het beeld haar nog altijd bij: “Ik zie ze nog heel, heel levendig voor me.”

De tour zelf wees haar ook een weg vooruit. Tijdens de workshops van ACTAsia over humane educatie namen onderwijzers en vrijwilligers uit de dierenwelzijnssector gretig informatie in zich op om mee te nemen naar hun scholen en organisaties. Na alles wat ze had gezien, gaf dat haar “enig gevoel van hoop.”

Nel kwam thuis met een heldere overtuiging. “Deze wrede praktijken kunnen alleen stoppen als we mensen blijven onderwijzen over het gevoelsvermogen van dieren,” schreef ze. “Ik weet nu meer dan ooit waarvoor we het doen.”

Waarom educatie voorop staat

In de beginjaren van ACTAsia ontving het team een constante stroom meldingen van “onvoorstelbare wreedheden tegenover dieren, opzettelijk of uit onwetendheid.” Dat bracht Nel ertoe het verband te bestuderen tussen geweld tegen dieren en andere vormen van geweld. Haar onderzoek versterkte haar overtuiging dat ACTAsia bij de wortel moest beginnen: humane educatie voor kinderen, samen met sterkere wetgeving en betere handhaving daarvan.

Als psycholoog legt Nel uit dat empathie een aangeboren vermogen is, dat zich kan ontwikkelen of onderdrukt kan worden. Kinderen voelen van nature empathie voor dieren; daarom gaan zoveel prentenboeken over dieren. Vervolgens leert onze cultuur ons welke soorten we eten en welke we koesteren. “We hebben onze genetische aanleg, maar de rest wordt de hele dag door op ons geschreven.”

Die culturele aantrekkingskracht zit diep, omdat mensen ergens bij willen horen. “Als we ons deel van een stam voelen, voelen we ons veiliger,” zegt ze. Bij de bontverkopers ziet ze een kloof tussen het lijden van een dier en het glanzende, warme product voor hen, een kloof die versterkt wordt door collega’s die het allemaal als normaal beschouwen.

Nel ervoer deze druk zelf als jonge vegetariër, in een tijd dat vegetarisme nog zeldzaam was. Vleeseters daagden haar uit, wezen naar haar schoenen en vroegen of die van leer waren. “Later besefte ik dat mijn andere keuze hun het gevoel gaf dat er misschien iets mis was met hun eigen keuze,” zegt ze. “Ik zette hun morele code op losse schroeven.”

Pleidooi voor de lange adem

Nel weet dat educatie moeilijker te financieren is dan reddingswerk. Oproepen met lijdende of geredde dieren leveren direct reactie op. Educatie is duurzamer en reikt verder, maar mensen zien het als indirect en als iets voor de lange termijn. “Het blijft een uitdaging om steeds weer die verbinding te leggen tussen de emotionele impact en wat wordt gezien als een logisch, feitelijk onderwerp, zoals educatie.”

Haar werk als psycholoog biedt een parallel. Mensen die geconfronteerd worden met de pijn van een ander, haasten zich vaak om die op te lossen, deels om hun eigen ongemak te verlichten. Donateurs die geven naar aanleiding van een schokkend geval reageren op een vergelijkbare manier, en Nel ziet daar echte waarde in, omdat het laat zien dat mensen geschokt zijn door wat een ander levend wezen wordt aangedaan. “Dat raakt op de een of andere manier de kern van compassie en empathie.” De taak van ACTAsia is om daar één stap aan toe te voegen: laten zien hoe educatie dat lijden kan voorkomen voordat het ontstaat.

Haar eigen verwachtingen zijn in de loop der tijd wijzer geworden. Als jonge, idealistische campagnevoerder geloofde ze dat de wreedheid zou ophouden zodra iedereen wist wat zij wist. Later stelde ze zichzelf een bescheidener doel: als haar inzet het leven van ook maar één dier beter maakte, was het de moeite waard. “Nu ik elk jaar het aantal scholen, kinderen, dierenartsen en consumenten zie groeien dat ACTAsia bereikt, ben ik trots, want dat gaat veel verder dan dat ene dier.”

Op naar de volgende twintig jaar

“We hebben twee decennia lang aan het fundament gebouwd,” zegt Nel. In de komende twintig jaar hoopt ze dat compassie een structurele norm wordt, verankerd in het onderwijs, de diergeneeskunde en het bedrijfsleven. Ze zou graag zien dat Caring for Life-educatie volledig wordt opgenomen in het lesprogramma van alle scholen, en ze wil dat plantaardig eten en bontvrije mode uitgroeien van nichetrends tot de standaardkeuze.

Op de vraag waarom mensen ACTAsia zouden moeten steunen, wijst Nel eerst op de staat van dienst. “We hebben een bewezen staat van dienst van 20 jaar. We zijn de experimentele fase voorbij; we zijn geen start-up meer. In de afgelopen 20 jaar hebben we iets in beweging gezet op een terrein waarvan iedereen dacht dat dat onmogelijk was.”

Ze schrijft dit toe aan de strategische, cultureel intelligente aanpak van ACTAsia, en bovenal aan CEO en oprichter Pei. “Zonder haar was dit allemaal niet mogelijk geweest. Ze is een ongelooflijke visionair, en ze heeft een culturele sensitiviteit waardoor ze kan schakelen tussen Oost en West.” ACTAsia pakt bovendien het hele ecosysteem aan, voegt Nel toe: de behandeling van dieren, mensen en het milieu, die allemaal met elkaar verbonden zijn.

Nel brengt deze waarden zelf in praktijk. Ze is veganist, vliegt bijna nooit en ziet haar werk als haar bijdrage aan de wereld. “En waarom doe ik dat? Voor de toekomst van jouw kinderen. Dus draag nu ook jij je steentje bij.”

Bedankt, Nel, voor twintig jaar toewijding, van de allereerste dagen van ACTAsia tot het opbouwen van onze achterban in Nederland.

Nu ACTAsia vooruitkijkt naar de komende 20 jaar, nodigen we je uit om deel uit te maken van dit verhaal. Ontdek hoe je betrokken kunt raken en overweeg vandaag nog te doneren.

Translated using AI

---